admin
భారత రాజ్యాంగం కేవలం మెజారిటీ ప్రజలకే కాదు, అల్పసంఖ్యాక వర్గాల (Minorities) హక్కులకు కూడా పెద్దపీట వేసింది. అందులో అత్యంత కీలకమైనది ‘ఆర్టికల్ 30’. ఇది మైనారిటీలు తమ సంస్కృతిని, విజ్ఞానాన్ని తర్వాతి తరాలకు అందించడానికి ఒక శక్తివంతమైన ఆయుధంగా నిలుస్తుంది. దీనిపై ప్రత్యేక విశ్లేషణ..
ఏమిటి ఈ ఆర్టికల్ 30?
రాజ్యాంగంలోని 3వ భాగంలో ఉన్న ప్రాథమిక హక్కులలో ఇది ఒకటి. దీని ప్రకారం, మతపరమైన లేదా భాషాపరమైన మైనారిటీలకు తమకు నచ్చిన విద్యాసంస్థలను స్థాపించుకునే మరియు వాటిని స్వతంత్రంగా నిర్వహించుకునే హక్కు ఉంటుంది.
కీలకమైన ఉప-నిబంధనలు (Sub-sections):
- ఆర్టికల్ 30(1) – స్థాపన మరియు నిర్వహణ: భారతదేశంలోని ఏ మైనారిటీ వర్గమైనా (ముస్లిం, క్రైస్తవ, సిక్కు, బౌద్ధ, జైన, పార్సీ లేదా భాషా మైనారిటీలు) తమ సొంత పాఠశాలలు, కళాశాలలు లేదా విశ్వవిద్యాలయాలను ఏర్పాటు చేసుకోవచ్చు.1 వాటి అడ్మిషన్లు, సిబ్బంది నియామకంపై వారికి పూర్తి హక్కు ఉంటుంది.
- ఆర్టికల్ 30(1A) – ఆస్తి రక్షణ: ప్రభుత్వం ఒకవేళ మైనారిటీ విద్యాసంస్థ భూమిని సేకరిస్తే, సదరు సంస్థకు నష్టం కలగకుండా సరైన మార్కెట్ ధరను పరిహారంగా చెల్లించాలి.
- ఆర్టికల్ 30(2) – వివక్షకు తావులేదు: ప్రభుత్వం విద్యాసంస్థలకు గ్రాంట్లు లేదా ఆర్థిక సాయం ఇచ్చేటప్పుడు, అది ‘మైనారిటీ సంస్థ’ అనే కారణంతో తక్కువ నిధులు ఇవ్వడం లేదా నిరాకరించడం చేయకూడదు.
ఆర్టికల్ 29 vs ఆర్టికల్ 30: తేడా ఏమిటి?
చాలామంది ఈ రెండింటినీ ఒకటిగా భావిస్తారు. కానీ చిన్న వ్యత్యాసం ఉంది:
- ఆర్టికల్ 29: ఇది మెజారిటీలతో సహా అందరికీ వర్తిస్తుంది. తమ భాష, లిపిని కాపాడుకోవడానికి చేసే ప్రయత్నం ఇది.
- ఆర్టికల్ 30: ఇది కేవలం మైనారిటీలకు మాత్రమే ప్రత్యేకం. ఇది కేవలం విద్యాసంస్థల స్థాపనకే పరిమితం చేయబడింది.
ముఖ్యమైన కోర్టు తీర్పులు (Judicial Overviews):
సుప్రీంకోర్టు పలు సందర్భాల్లో ఆర్టికల్ 30పై స్పష్టత ఇచ్చింది:
- టి.ఎం.ఏ పాయ్ ఫౌండేషన్ కేసు (2002): మైనారిటీ విద్యాసంస్థలకు అడ్మిషన్ల ప్రక్రియలో స్వయంప్రతిపత్తి ఉంటుంది, కానీ అది మెరిట్ను విస్మరించకూడదు.
- మాల్కమ్ అజీజ్ కేసు: మైనారిటీ హోదా ఉన్నప్పటికీ, అకడమిక్ ప్రమాణాలు, టీచర్ల కనీస అర్హతలు మరియు క్రమశిక్షణ విషయంలో ప్రభుత్వ నిబంధనలు పాటించాల్సిందే. ‘పరిపాలన’ చేసే హక్కు ఉంది కానీ ‘దుర్వినియోగం’ (Maladministration) చేసే హక్కు లేదు.
ప్రస్తుత ప్రాముఖ్యత:
నేటి ఆధునిక కాలంలో మైనారిటీలు తమ భాషను (ఉదాహరణకు ఉర్దూ, మరాఠీ, లేదా గిరిజన భాషలు) కాపాడుకోవడానికి ఈ ఆర్టికల్ ఒక వారధిలా పనిచేస్తోంది. అయితే, మైనారిటీ విద్యాసంస్థల్లో మైనారిటీయేతర విద్యార్థులకు (Non-minorities) కూడా అవకాశం ఇవ్వడం ద్వారా సామాజిక సమతుల్యతను కాపాడాలని చట్టం కోరుతోంది.
ముగింపు:
ఆర్టికల్ 30 అనేది భారతదేశంలోని ‘భిన్నత్వంలో ఏకత్వం’ (Unity in Diversity) కి ఒక గొప్ప ఉదాహరణ.2 ఇది బలహీన వర్గాలకు భద్రతను ఇస్తూనే, దేశ విద్యావ్యవస్థను మరింత సుసంపన్నం చేస్తోంది.
